Ga naar de inhoud
Andrea de Jong Tekst & Fotografie
  • Home
  • Tekst
    • Interviews
      • Artiesten
      • De mensen van…
      • Ondernemers
    • Websites
    • Vertaling
    • Blogs
    • Muziek
    • PR
    • Fictie
      • De Stad
      • Korte verhalen
      • Poëzie
  • Fotografie
    • Portretfotografie
    • Fluffs on Glass – dierportretten op ’n glasplaat
    • Natuur- en stadsfotografie
  • Voice-over
  • Over Andrea
  • Tarieven
    • Tarieven tekst
    • Tarieven voice-over/stemacteur
    • Tarieven portretfotografie
    • Tarieven Fluffs On Glass
  • Contact
Menu
  • Home
  • Tekst
    • Interviews
      • Artiesten
      • De mensen van…
      • Ondernemers
    • Websites
    • Vertaling
    • Blogs
    • Muziek
    • PR
    • Fictie
      • De Stad
      • Korte verhalen
      • Poëzie
  • Fotografie
    • Portretfotografie
    • Fluffs on Glass – dierportretten op ’n glasplaat
    • Natuur- en stadsfotografie
  • Voice-over
  • Over Andrea
  • Tarieven
    • Tarieven tekst
    • Tarieven voice-over/stemacteur
    • Tarieven portretfotografie
    • Tarieven Fluffs On Glass
  • Contact

Algemene voorwaarden

Algemene voorwaarden Andrea de Jong Tekst & FotografieDownloaden

OVER ANDREA

Andrea de Jong - voice-over - fotograaf - vertaler - Hilversum

Andrea de Jong werkte veertien jaar als tekstschrijver, (eind)redacteur, vertaler EN/NL en NL/EN. Tegenwoordig vertaalt en redigeert de Hilversumse enkel nog je teksten: onder andere online content, zakelijke/special interest-artikelen, romans en non-fictie. Schrijven doet ze op dit moment alleen in interviewvorm en vrij werk. Sinds vijf jaar werkt Andrea ook als fotograaf (portret, natuur, dier en stad). Ook kun je haar inhuren als voice-over/stemacteur. Zoals je kunt zien is een goed verhaal vertellen wat Andrea graag doet. We zijn hier tenslotte expres, nietwaar? Let's make it count.

Kus_Dre

MEER!

  • Andrea de Jong voice-over Hilversum gezicht bij microfoon in thuisstudio

    Voice-over Andrea

  • Cadeauboeken en non-fictie boeken vertaald door Andrea de Jong

    Non-fictie/cadeauboeken vertalen!

  • Annelies Martinot in Pinetum Blijdenstein bij haar lievelingslariks.

    De mensen van… het Pinetum – Annelies

  • De mensen van... - Ineke - Andrea de Jong

    De mensen van… het Pinetum – Ineke

  • De mensen van... - Simon - Andrea de Jong

    De mensen van… het Pinetum – Simon

@ANDREADEJONG

Made a new friend today. 🥺🥰 #catfriend #stalker #mainecoon #forest
•
Follow
Made a new friend today. 🥺🥰 #catfriend #stalker #mainecoon #forest
2 dagen ago
View on Instagram |
1/9
If the shoe fits, so does the box. Polly! 😍 #catsinboxes #ififitsisits #conversedcat #kitty #catlife
•
Follow
If the shoe fits, so does the box. Polly! 😍 #catsinboxes #ififitsisits #conversedcat #kitty #catlife
6 dagen ago
View on Instagram |
2/9
Auntie Dre. ❤️ #bonnie
Auntie Dre. ❤️ #bonnie
•
Follow
Auntie Dre. ❤️ #bonnie
2 weken ago
View on Instagram |
3/9
Hanenstaarten! Oftewel cocktails. 🍸🍹🍾 Vieren dat m'n bff (buur friend forever(?) maybe not forever but for a couple of years now? 💃🏼💃🏻) weer een jaartje mag bijtellen! #33 #cocktails #cadeautjes
Hanenstaarten! Oftewel cocktails. 🍸🍹🍾 Vieren dat m'n bff (buur friend forever(?) maybe not forever but for a couple of years now? 💃🏼💃🏻) weer een jaartje mag bijtellen! #33 #cocktails #cadeautjes
•
Follow
Hanenstaarten! Oftewel cocktails. 🍸🍹🍾 Vieren dat m'n bff (buur friend forever(?) maybe not forever but for a couple of years now? 💃🏼💃🏻) weer een jaartje mag bijtellen! #33 #cocktails #cadeautjes
1 maand ago
View on Instagram |
4/9
Hey! Daar ligt ie ineens - de nieuwste vertaling by yours truly, dit keer van een No. 1 New York Bestseller-auteur nog wel. 😃 Een zeer gezellige, spannende roman van Ana Huang, die ik met plezier heb ver-Nederlandst, voor zover dat gaat wanneer een boek zich afspeelt in San Francisco. 💜🧁🍜🌉 Gaat dat lezen! #anahuang #iflove #lovebooks #boekvertaling #hilversum
Hey! Daar ligt ie ineens - de nieuwste vertaling by yours truly, dit keer van een No. 1 New York Bestseller-auteur nog wel. 😃 Een zeer gezellige, spannende roman van Ana Huang, die ik met plezier heb ver-Nederlandst, voor zover dat gaat wanneer een boek zich afspeelt in San Francisco. 💜🧁🍜🌉 Gaat dat lezen! #anahuang #iflove #lovebooks #boekvertaling #hilversum
•
Follow
Hey! Daar ligt ie ineens - de nieuwste vertaling by yours truly, dit keer van een No. 1 New York Bestseller-auteur nog wel. 😃 Een zeer gezellige, spannende roman van Ana Huang, die ik met plezier heb ver-Nederlandst, voor zover dat gaat wanneer een boek zich afspeelt in San Francisco. 💜🧁🍜🌉 Gaat dat lezen! #anahuang #iflove #lovebooks #boekvertaling #hilversum
1 maand ago
View on Instagram |
5/9
Begin november gaf ik mezelf het cadeau waar ik al een paar jaar goed over had nagedacht. Als dochter van m'n vader ben ik al sinds ongeveer m'n 18e blessed met de 'hooded eyes'-genen. Nu heb ik dat heel lang nooit echt een probleem gevonden. Tot ik me een jaar of 3/4 geleden steeds vaker, wanneer ik in de spiegel keek, of een zware dag (of slechte nacht) had gehad en mezelf zag, ging storen aan de vermoeide uitkijk die ik inmiddels had. De huid boven mn ogen was de laatste paar jaar zichtbaar meer geworden. Maar zoals wel meer mensen die weten wat ik bedoel, had ik van meer dingen last: plakkende oogleden, niet alles even snel of goed kunnen zien, een zwaar gevoel, make-up die vlekte of simpelweg amper te zien was... maar vooral die vermoeide blik, die me soms letterlijk een moe gevoel gaf (ga maar eens een uur met je ogen voor een kwart dicht zitten; je gaat vanzelf gapen 😂). Kortom: nu echt tijd voor een blepharoplastie, oftewel: een bovenooglidcorrectie. Voor diegenen die hier ook aan denken: de ingreep zelf was vrij snel gedaan (30-45 min), en was eigenlijk redelijk goed te doen. Maar dan laat ik even weg wat bij mij gebeurde en zeer uniek is, begreep ik tijdens en na de ingreep: de lokale verdoving hielp bij mij onvoldoende, waardoor ik meermalen de handelingen voelde, en er bijgespoten moest worden (5x). Yikes! Maar: dit is dus niet hoe het doorgaans gaat (verschil moet er wezen 😏), dus laat je daardoor zeker niet afschrikken. De eerste avond/nacht en de dag erna, waren even geen pretje. Veel zwelling (elk uur koelen), beursheid, paracetamol uitgespeeld, en op je rug moeten slapen (minimaal een week). De tweede volle dag voelde gelukkig al ietsje lichter, en zo werd het elke dag een beetje beter. Maar nog steeds veel koelen en voorzichtig met douchen/aankleden etc. Bukken nemen we ook echt voor lief, kwam ik achter.😄 Na een week mochten de hechtingen eruit, en na twee weken de laatste pleistertjes eraf. De blauwe plekken (🌈) waren na anderhalve week wel echt weg, en de zwelling na drie weken ook voor 95%. We zijn inmiddels... (verder in de comments) Triggerwarning: dit bericht bevat foto's (nr 7-11) van na een ingreep.
Begin november gaf ik mezelf het cadeau waar ik al een paar jaar goed over had nagedacht. Als dochter van m'n vader ben ik al sinds ongeveer m'n 18e blessed met de 'hooded eyes'-genen. Nu heb ik dat heel lang nooit echt een probleem gevonden. Tot ik me een jaar of 3/4 geleden steeds vaker, wanneer ik in de spiegel keek, of een zware dag (of slechte nacht) had gehad en mezelf zag, ging storen aan de vermoeide uitkijk die ik inmiddels had. De huid boven mn ogen was de laatste paar jaar zichtbaar meer geworden. Maar zoals wel meer mensen die weten wat ik bedoel, had ik van meer dingen last: plakkende oogleden, niet alles even snel of goed kunnen zien, een zwaar gevoel, make-up die vlekte of simpelweg amper te zien was... maar vooral die vermoeide blik, die me soms letterlijk een moe gevoel gaf (ga maar eens een uur met je ogen voor een kwart dicht zitten; je gaat vanzelf gapen 😂). Kortom: nu echt tijd voor een blepharoplastie, oftewel: een bovenooglidcorrectie. Voor diegenen die hier ook aan denken: de ingreep zelf was vrij snel gedaan (30-45 min), en was eigenlijk redelijk goed te doen. Maar dan laat ik even weg wat bij mij gebeurde en zeer uniek is, begreep ik tijdens en na de ingreep: de lokale verdoving hielp bij mij onvoldoende, waardoor ik meermalen de handelingen voelde, en er bijgespoten moest worden (5x). Yikes! Maar: dit is dus niet hoe het doorgaans gaat (verschil moet er wezen 😏), dus laat je daardoor zeker niet afschrikken. De eerste avond/nacht en de dag erna, waren even geen pretje. Veel zwelling (elk uur koelen), beursheid, paracetamol uitgespeeld, en op je rug moeten slapen (minimaal een week). De tweede volle dag voelde gelukkig al ietsje lichter, en zo werd het elke dag een beetje beter. Maar nog steeds veel koelen en voorzichtig met douchen/aankleden etc. Bukken nemen we ook echt voor lief, kwam ik achter.😄 Na een week mochten de hechtingen eruit, en na twee weken de laatste pleistertjes eraf. De blauwe plekken (🌈) waren na anderhalve week wel echt weg, en de zwelling na drie weken ook voor 95%. We zijn inmiddels... (verder in de comments) Triggerwarning: dit bericht bevat foto's (nr 7-11) van na een ingreep.
Begin november gaf ik mezelf het cadeau waar ik al een paar jaar goed over had nagedacht. Als dochter van m'n vader ben ik al sinds ongeveer m'n 18e blessed met de 'hooded eyes'-genen. Nu heb ik dat heel lang nooit echt een probleem gevonden. Tot ik me een jaar of 3/4 geleden steeds vaker, wanneer ik in de spiegel keek, of een zware dag (of slechte nacht) had gehad en mezelf zag, ging storen aan de vermoeide uitkijk die ik inmiddels had. De huid boven mn ogen was de laatste paar jaar zichtbaar meer geworden. Maar zoals wel meer mensen die weten wat ik bedoel, had ik van meer dingen last: plakkende oogleden, niet alles even snel of goed kunnen zien, een zwaar gevoel, make-up die vlekte of simpelweg amper te zien was... maar vooral die vermoeide blik, die me soms letterlijk een moe gevoel gaf (ga maar eens een uur met je ogen voor een kwart dicht zitten; je gaat vanzelf gapen 😂). Kortom: nu echt tijd voor een blepharoplastie, oftewel: een bovenooglidcorrectie. Voor diegenen die hier ook aan denken: de ingreep zelf was vrij snel gedaan (30-45 min), en was eigenlijk redelijk goed te doen. Maar dan laat ik even weg wat bij mij gebeurde en zeer uniek is, begreep ik tijdens en na de ingreep: de lokale verdoving hielp bij mij onvoldoende, waardoor ik meermalen de handelingen voelde, en er bijgespoten moest worden (5x). Yikes! Maar: dit is dus niet hoe het doorgaans gaat (verschil moet er wezen 😏), dus laat je daardoor zeker niet afschrikken. De eerste avond/nacht en de dag erna, waren even geen pretje. Veel zwelling (elk uur koelen), beursheid, paracetamol uitgespeeld, en op je rug moeten slapen (minimaal een week). De tweede volle dag voelde gelukkig al ietsje lichter, en zo werd het elke dag een beetje beter. Maar nog steeds veel koelen en voorzichtig met douchen/aankleden etc. Bukken nemen we ook echt voor lief, kwam ik achter.😄 Na een week mochten de hechtingen eruit, en na twee weken de laatste pleistertjes eraf. De blauwe plekken (🌈) waren na anderhalve week wel echt weg, en de zwelling na drie weken ook voor 95%. We zijn inmiddels... (verder in de comments) Triggerwarning: dit bericht bevat foto's (nr 7-11) van na een ingreep.
Begin november gaf ik mezelf het cadeau waar ik al een paar jaar goed over had nagedacht. Als dochter van m'n vader ben ik al sinds ongeveer m'n 18e blessed met de 'hooded eyes'-genen. Nu heb ik dat heel lang nooit echt een probleem gevonden. Tot ik me een jaar of 3/4 geleden steeds vaker, wanneer ik in de spiegel keek, of een zware dag (of slechte nacht) had gehad en mezelf zag, ging storen aan de vermoeide uitkijk die ik inmiddels had. De huid boven mn ogen was de laatste paar jaar zichtbaar meer geworden. Maar zoals wel meer mensen die weten wat ik bedoel, had ik van meer dingen last: plakkende oogleden, niet alles even snel of goed kunnen zien, een zwaar gevoel, make-up die vlekte of simpelweg amper te zien was... maar vooral die vermoeide blik, die me soms letterlijk een moe gevoel gaf (ga maar eens een uur met je ogen voor een kwart dicht zitten; je gaat vanzelf gapen 😂). Kortom: nu echt tijd voor een blepharoplastie, oftewel: een bovenooglidcorrectie. Voor diegenen die hier ook aan denken: de ingreep zelf was vrij snel gedaan (30-45 min), en was eigenlijk redelijk goed te doen. Maar dan laat ik even weg wat bij mij gebeurde en zeer uniek is, begreep ik tijdens en na de ingreep: de lokale verdoving hielp bij mij onvoldoende, waardoor ik meermalen de handelingen voelde, en er bijgespoten moest worden (5x). Yikes! Maar: dit is dus niet hoe het doorgaans gaat (verschil moet er wezen 😏), dus laat je daardoor zeker niet afschrikken. De eerste avond/nacht en de dag erna, waren even geen pretje. Veel zwelling (elk uur koelen), beursheid, paracetamol uitgespeeld, en op je rug moeten slapen (minimaal een week). De tweede volle dag voelde gelukkig al ietsje lichter, en zo werd het elke dag een beetje beter. Maar nog steeds veel koelen en voorzichtig met douchen/aankleden etc. Bukken nemen we ook echt voor lief, kwam ik achter.😄 Na een week mochten de hechtingen eruit, en na twee weken de laatste pleistertjes eraf. De blauwe plekken (🌈) waren na anderhalve week wel echt weg, en de zwelling na drie weken ook voor 95%. We zijn inmiddels... (verder in de comments) Triggerwarning: dit bericht bevat foto's (nr 7-11) van na een ingreep.
Begin november gaf ik mezelf het cadeau waar ik al een paar jaar goed over had nagedacht. Als dochter van m'n vader ben ik al sinds ongeveer m'n 18e blessed met de 'hooded eyes'-genen. Nu heb ik dat heel lang nooit echt een probleem gevonden. Tot ik me een jaar of 3/4 geleden steeds vaker, wanneer ik in de spiegel keek, of een zware dag (of slechte nacht) had gehad en mezelf zag, ging storen aan de vermoeide uitkijk die ik inmiddels had. De huid boven mn ogen was de laatste paar jaar zichtbaar meer geworden. Maar zoals wel meer mensen die weten wat ik bedoel, had ik van meer dingen last: plakkende oogleden, niet alles even snel of goed kunnen zien, een zwaar gevoel, make-up die vlekte of simpelweg amper te zien was... maar vooral die vermoeide blik, die me soms letterlijk een moe gevoel gaf (ga maar eens een uur met je ogen voor een kwart dicht zitten; je gaat vanzelf gapen 😂). Kortom: nu echt tijd voor een blepharoplastie, oftewel: een bovenooglidcorrectie. Voor diegenen die hier ook aan denken: de ingreep zelf was vrij snel gedaan (30-45 min), en was eigenlijk redelijk goed te doen. Maar dan laat ik even weg wat bij mij gebeurde en zeer uniek is, begreep ik tijdens en na de ingreep: de lokale verdoving hielp bij mij onvoldoende, waardoor ik meermalen de handelingen voelde, en er bijgespoten moest worden (5x). Yikes! Maar: dit is dus niet hoe het doorgaans gaat (verschil moet er wezen 😏), dus laat je daardoor zeker niet afschrikken. De eerste avond/nacht en de dag erna, waren even geen pretje. Veel zwelling (elk uur koelen), beursheid, paracetamol uitgespeeld, en op je rug moeten slapen (minimaal een week). De tweede volle dag voelde gelukkig al ietsje lichter, en zo werd het elke dag een beetje beter. Maar nog steeds veel koelen en voorzichtig met douchen/aankleden etc. Bukken nemen we ook echt voor lief, kwam ik achter.😄 Na een week mochten de hechtingen eruit, en na twee weken de laatste pleistertjes eraf. De blauwe plekken (🌈) waren na anderhalve week wel echt weg, en de zwelling na drie weken ook voor 95%. We zijn inmiddels... (verder in de comments) Triggerwarning: dit bericht bevat foto's (nr 7-11) van na een ingreep.
Begin november gaf ik mezelf het cadeau waar ik al een paar jaar goed over had nagedacht. Als dochter van m'n vader ben ik al sinds ongeveer m'n 18e blessed met de 'hooded eyes'-genen. Nu heb ik dat heel lang nooit echt een probleem gevonden. Tot ik me een jaar of 3/4 geleden steeds vaker, wanneer ik in de spiegel keek, of een zware dag (of slechte nacht) had gehad en mezelf zag, ging storen aan de vermoeide uitkijk die ik inmiddels had. De huid boven mn ogen was de laatste paar jaar zichtbaar meer geworden. Maar zoals wel meer mensen die weten wat ik bedoel, had ik van meer dingen last: plakkende oogleden, niet alles even snel of goed kunnen zien, een zwaar gevoel, make-up die vlekte of simpelweg amper te zien was... maar vooral die vermoeide blik, die me soms letterlijk een moe gevoel gaf (ga maar eens een uur met je ogen voor een kwart dicht zitten; je gaat vanzelf gapen 😂). Kortom: nu echt tijd voor een blepharoplastie, oftewel: een bovenooglidcorrectie. Voor diegenen die hier ook aan denken: de ingreep zelf was vrij snel gedaan (30-45 min), en was eigenlijk redelijk goed te doen. Maar dan laat ik even weg wat bij mij gebeurde en zeer uniek is, begreep ik tijdens en na de ingreep: de lokale verdoving hielp bij mij onvoldoende, waardoor ik meermalen de handelingen voelde, en er bijgespoten moest worden (5x). Yikes! Maar: dit is dus niet hoe het doorgaans gaat (verschil moet er wezen 😏), dus laat je daardoor zeker niet afschrikken. De eerste avond/nacht en de dag erna, waren even geen pretje. Veel zwelling (elk uur koelen), beursheid, paracetamol uitgespeeld, en op je rug moeten slapen (minimaal een week). De tweede volle dag voelde gelukkig al ietsje lichter, en zo werd het elke dag een beetje beter. Maar nog steeds veel koelen en voorzichtig met douchen/aankleden etc. Bukken nemen we ook echt voor lief, kwam ik achter.😄 Na een week mochten de hechtingen eruit, en na twee weken de laatste pleistertjes eraf. De blauwe plekken (🌈) waren na anderhalve week wel echt weg, en de zwelling na drie weken ook voor 95%. We zijn inmiddels... (verder in de comments) Triggerwarning: dit bericht bevat foto's (nr 7-11) van na een ingreep.
Begin november gaf ik mezelf het cadeau waar ik al een paar jaar goed over had nagedacht. Als dochter van m'n vader ben ik al sinds ongeveer m'n 18e blessed met de 'hooded eyes'-genen. Nu heb ik dat heel lang nooit echt een probleem gevonden. Tot ik me een jaar of 3/4 geleden steeds vaker, wanneer ik in de spiegel keek, of een zware dag (of slechte nacht) had gehad en mezelf zag, ging storen aan de vermoeide uitkijk die ik inmiddels had. De huid boven mn ogen was de laatste paar jaar zichtbaar meer geworden. Maar zoals wel meer mensen die weten wat ik bedoel, had ik van meer dingen last: plakkende oogleden, niet alles even snel of goed kunnen zien, een zwaar gevoel, make-up die vlekte of simpelweg amper te zien was... maar vooral die vermoeide blik, die me soms letterlijk een moe gevoel gaf (ga maar eens een uur met je ogen voor een kwart dicht zitten; je gaat vanzelf gapen 😂). Kortom: nu echt tijd voor een blepharoplastie, oftewel: een bovenooglidcorrectie. Voor diegenen die hier ook aan denken: de ingreep zelf was vrij snel gedaan (30-45 min), en was eigenlijk redelijk goed te doen. Maar dan laat ik even weg wat bij mij gebeurde en zeer uniek is, begreep ik tijdens en na de ingreep: de lokale verdoving hielp bij mij onvoldoende, waardoor ik meermalen de handelingen voelde, en er bijgespoten moest worden (5x). Yikes! Maar: dit is dus niet hoe het doorgaans gaat (verschil moet er wezen 😏), dus laat je daardoor zeker niet afschrikken. De eerste avond/nacht en de dag erna, waren even geen pretje. Veel zwelling (elk uur koelen), beursheid, paracetamol uitgespeeld, en op je rug moeten slapen (minimaal een week). De tweede volle dag voelde gelukkig al ietsje lichter, en zo werd het elke dag een beetje beter. Maar nog steeds veel koelen en voorzichtig met douchen/aankleden etc. Bukken nemen we ook echt voor lief, kwam ik achter.😄 Na een week mochten de hechtingen eruit, en na twee weken de laatste pleistertjes eraf. De blauwe plekken (🌈) waren na anderhalve week wel echt weg, en de zwelling na drie weken ook voor 95%. We zijn inmiddels... (verder in de comments) Triggerwarning: dit bericht bevat foto's (nr 7-11) van na een ingreep.
Begin november gaf ik mezelf het cadeau waar ik al een paar jaar goed over had nagedacht. Als dochter van m'n vader ben ik al sinds ongeveer m'n 18e blessed met de 'hooded eyes'-genen. Nu heb ik dat heel lang nooit echt een probleem gevonden. Tot ik me een jaar of 3/4 geleden steeds vaker, wanneer ik in de spiegel keek, of een zware dag (of slechte nacht) had gehad en mezelf zag, ging storen aan de vermoeide uitkijk die ik inmiddels had. De huid boven mn ogen was de laatste paar jaar zichtbaar meer geworden. Maar zoals wel meer mensen die weten wat ik bedoel, had ik van meer dingen last: plakkende oogleden, niet alles even snel of goed kunnen zien, een zwaar gevoel, make-up die vlekte of simpelweg amper te zien was... maar vooral die vermoeide blik, die me soms letterlijk een moe gevoel gaf (ga maar eens een uur met je ogen voor een kwart dicht zitten; je gaat vanzelf gapen 😂). Kortom: nu echt tijd voor een blepharoplastie, oftewel: een bovenooglidcorrectie. Voor diegenen die hier ook aan denken: de ingreep zelf was vrij snel gedaan (30-45 min), en was eigenlijk redelijk goed te doen. Maar dan laat ik even weg wat bij mij gebeurde en zeer uniek is, begreep ik tijdens en na de ingreep: de lokale verdoving hielp bij mij onvoldoende, waardoor ik meermalen de handelingen voelde, en er bijgespoten moest worden (5x). Yikes! Maar: dit is dus niet hoe het doorgaans gaat (verschil moet er wezen 😏), dus laat je daardoor zeker niet afschrikken. De eerste avond/nacht en de dag erna, waren even geen pretje. Veel zwelling (elk uur koelen), beursheid, paracetamol uitgespeeld, en op je rug moeten slapen (minimaal een week). De tweede volle dag voelde gelukkig al ietsje lichter, en zo werd het elke dag een beetje beter. Maar nog steeds veel koelen en voorzichtig met douchen/aankleden etc. Bukken nemen we ook echt voor lief, kwam ik achter.😄 Na een week mochten de hechtingen eruit, en na twee weken de laatste pleistertjes eraf. De blauwe plekken (🌈) waren na anderhalve week wel echt weg, en de zwelling na drie weken ook voor 95%. We zijn inmiddels... (verder in de comments) Triggerwarning: dit bericht bevat foto's (nr 7-11) van na een ingreep.
Begin november gaf ik mezelf het cadeau waar ik al een paar jaar goed over had nagedacht. Als dochter van m'n vader ben ik al sinds ongeveer m'n 18e blessed met de 'hooded eyes'-genen. Nu heb ik dat heel lang nooit echt een probleem gevonden. Tot ik me een jaar of 3/4 geleden steeds vaker, wanneer ik in de spiegel keek, of een zware dag (of slechte nacht) had gehad en mezelf zag, ging storen aan de vermoeide uitkijk die ik inmiddels had. De huid boven mn ogen was de laatste paar jaar zichtbaar meer geworden. Maar zoals wel meer mensen die weten wat ik bedoel, had ik van meer dingen last: plakkende oogleden, niet alles even snel of goed kunnen zien, een zwaar gevoel, make-up die vlekte of simpelweg amper te zien was... maar vooral die vermoeide blik, die me soms letterlijk een moe gevoel gaf (ga maar eens een uur met je ogen voor een kwart dicht zitten; je gaat vanzelf gapen 😂). Kortom: nu echt tijd voor een blepharoplastie, oftewel: een bovenooglidcorrectie. Voor diegenen die hier ook aan denken: de ingreep zelf was vrij snel gedaan (30-45 min), en was eigenlijk redelijk goed te doen. Maar dan laat ik even weg wat bij mij gebeurde en zeer uniek is, begreep ik tijdens en na de ingreep: de lokale verdoving hielp bij mij onvoldoende, waardoor ik meermalen de handelingen voelde, en er bijgespoten moest worden (5x). Yikes! Maar: dit is dus niet hoe het doorgaans gaat (verschil moet er wezen 😏), dus laat je daardoor zeker niet afschrikken. De eerste avond/nacht en de dag erna, waren even geen pretje. Veel zwelling (elk uur koelen), beursheid, paracetamol uitgespeeld, en op je rug moeten slapen (minimaal een week). De tweede volle dag voelde gelukkig al ietsje lichter, en zo werd het elke dag een beetje beter. Maar nog steeds veel koelen en voorzichtig met douchen/aankleden etc. Bukken nemen we ook echt voor lief, kwam ik achter.😄 Na een week mochten de hechtingen eruit, en na twee weken de laatste pleistertjes eraf. De blauwe plekken (🌈) waren na anderhalve week wel echt weg, en de zwelling na drie weken ook voor 95%. We zijn inmiddels... (verder in de comments) Triggerwarning: dit bericht bevat foto's (nr 7-11) van na een ingreep.
Begin november gaf ik mezelf het cadeau waar ik al een paar jaar goed over had nagedacht. Als dochter van m'n vader ben ik al sinds ongeveer m'n 18e blessed met de 'hooded eyes'-genen. Nu heb ik dat heel lang nooit echt een probleem gevonden. Tot ik me een jaar of 3/4 geleden steeds vaker, wanneer ik in de spiegel keek, of een zware dag (of slechte nacht) had gehad en mezelf zag, ging storen aan de vermoeide uitkijk die ik inmiddels had. De huid boven mn ogen was de laatste paar jaar zichtbaar meer geworden. Maar zoals wel meer mensen die weten wat ik bedoel, had ik van meer dingen last: plakkende oogleden, niet alles even snel of goed kunnen zien, een zwaar gevoel, make-up die vlekte of simpelweg amper te zien was... maar vooral die vermoeide blik, die me soms letterlijk een moe gevoel gaf (ga maar eens een uur met je ogen voor een kwart dicht zitten; je gaat vanzelf gapen 😂). Kortom: nu echt tijd voor een blepharoplastie, oftewel: een bovenooglidcorrectie. Voor diegenen die hier ook aan denken: de ingreep zelf was vrij snel gedaan (30-45 min), en was eigenlijk redelijk goed te doen. Maar dan laat ik even weg wat bij mij gebeurde en zeer uniek is, begreep ik tijdens en na de ingreep: de lokale verdoving hielp bij mij onvoldoende, waardoor ik meermalen de handelingen voelde, en er bijgespoten moest worden (5x). Yikes! Maar: dit is dus niet hoe het doorgaans gaat (verschil moet er wezen 😏), dus laat je daardoor zeker niet afschrikken. De eerste avond/nacht en de dag erna, waren even geen pretje. Veel zwelling (elk uur koelen), beursheid, paracetamol uitgespeeld, en op je rug moeten slapen (minimaal een week). De tweede volle dag voelde gelukkig al ietsje lichter, en zo werd het elke dag een beetje beter. Maar nog steeds veel koelen en voorzichtig met douchen/aankleden etc. Bukken nemen we ook echt voor lief, kwam ik achter.😄 Na een week mochten de hechtingen eruit, en na twee weken de laatste pleistertjes eraf. De blauwe plekken (🌈) waren na anderhalve week wel echt weg, en de zwelling na drie weken ook voor 95%. We zijn inmiddels... (verder in de comments) Triggerwarning: dit bericht bevat foto's (nr 7-11) van na een ingreep.
Begin november gaf ik mezelf het cadeau waar ik al een paar jaar goed over had nagedacht. Als dochter van m'n vader ben ik al sinds ongeveer m'n 18e blessed met de 'hooded eyes'-genen. Nu heb ik dat heel lang nooit echt een probleem gevonden. Tot ik me een jaar of 3/4 geleden steeds vaker, wanneer ik in de spiegel keek, of een zware dag (of slechte nacht) had gehad en mezelf zag, ging storen aan de vermoeide uitkijk die ik inmiddels had. De huid boven mn ogen was de laatste paar jaar zichtbaar meer geworden. Maar zoals wel meer mensen die weten wat ik bedoel, had ik van meer dingen last: plakkende oogleden, niet alles even snel of goed kunnen zien, een zwaar gevoel, make-up die vlekte of simpelweg amper te zien was... maar vooral die vermoeide blik, die me soms letterlijk een moe gevoel gaf (ga maar eens een uur met je ogen voor een kwart dicht zitten; je gaat vanzelf gapen 😂). Kortom: nu echt tijd voor een blepharoplastie, oftewel: een bovenooglidcorrectie. Voor diegenen die hier ook aan denken: de ingreep zelf was vrij snel gedaan (30-45 min), en was eigenlijk redelijk goed te doen. Maar dan laat ik even weg wat bij mij gebeurde en zeer uniek is, begreep ik tijdens en na de ingreep: de lokale verdoving hielp bij mij onvoldoende, waardoor ik meermalen de handelingen voelde, en er bijgespoten moest worden (5x). Yikes! Maar: dit is dus niet hoe het doorgaans gaat (verschil moet er wezen 😏), dus laat je daardoor zeker niet afschrikken. De eerste avond/nacht en de dag erna, waren even geen pretje. Veel zwelling (elk uur koelen), beursheid, paracetamol uitgespeeld, en op je rug moeten slapen (minimaal een week). De tweede volle dag voelde gelukkig al ietsje lichter, en zo werd het elke dag een beetje beter. Maar nog steeds veel koelen en voorzichtig met douchen/aankleden etc. Bukken nemen we ook echt voor lief, kwam ik achter.😄 Na een week mochten de hechtingen eruit, en na twee weken de laatste pleistertjes eraf. De blauwe plekken (🌈) waren na anderhalve week wel echt weg, en de zwelling na drie weken ook voor 95%. We zijn inmiddels... (verder in de comments) Triggerwarning: dit bericht bevat foto's (nr 7-11) van na een ingreep.
Begin november gaf ik mezelf het cadeau waar ik al een paar jaar goed over had nagedacht. Als dochter van m'n vader ben ik al sinds ongeveer m'n 18e blessed met de 'hooded eyes'-genen. Nu heb ik dat heel lang nooit echt een probleem gevonden. Tot ik me een jaar of 3/4 geleden steeds vaker, wanneer ik in de spiegel keek, of een zware dag (of slechte nacht) had gehad en mezelf zag, ging storen aan de vermoeide uitkijk die ik inmiddels had. De huid boven mn ogen was de laatste paar jaar zichtbaar meer geworden. Maar zoals wel meer mensen die weten wat ik bedoel, had ik van meer dingen last: plakkende oogleden, niet alles even snel of goed kunnen zien, een zwaar gevoel, make-up die vlekte of simpelweg amper te zien was... maar vooral die vermoeide blik, die me soms letterlijk een moe gevoel gaf (ga maar eens een uur met je ogen voor een kwart dicht zitten; je gaat vanzelf gapen 😂). Kortom: nu echt tijd voor een blepharoplastie, oftewel: een bovenooglidcorrectie. Voor diegenen die hier ook aan denken: de ingreep zelf was vrij snel gedaan (30-45 min), en was eigenlijk redelijk goed te doen. Maar dan laat ik even weg wat bij mij gebeurde en zeer uniek is, begreep ik tijdens en na de ingreep: de lokale verdoving hielp bij mij onvoldoende, waardoor ik meermalen de handelingen voelde, en er bijgespoten moest worden (5x). Yikes! Maar: dit is dus niet hoe het doorgaans gaat (verschil moet er wezen 😏), dus laat je daardoor zeker niet afschrikken. De eerste avond/nacht en de dag erna, waren even geen pretje. Veel zwelling (elk uur koelen), beursheid, paracetamol uitgespeeld, en op je rug moeten slapen (minimaal een week). De tweede volle dag voelde gelukkig al ietsje lichter, en zo werd het elke dag een beetje beter. Maar nog steeds veel koelen en voorzichtig met douchen/aankleden etc. Bukken nemen we ook echt voor lief, kwam ik achter.😄 Na een week mochten de hechtingen eruit, en na twee weken de laatste pleistertjes eraf. De blauwe plekken (🌈) waren na anderhalve week wel echt weg, en de zwelling na drie weken ook voor 95%. We zijn inmiddels... (verder in de comments) Triggerwarning: dit bericht bevat foto's (nr 7-11) van na een ingreep.
Begin november gaf ik mezelf het cadeau waar ik al een paar jaar goed over had nagedacht. Als dochter van m'n vader ben ik al sinds ongeveer m'n 18e blessed met de 'hooded eyes'-genen. Nu heb ik dat heel lang nooit echt een probleem gevonden. Tot ik me een jaar of 3/4 geleden steeds vaker, wanneer ik in de spiegel keek, of een zware dag (of slechte nacht) had gehad en mezelf zag, ging storen aan de vermoeide uitkijk die ik inmiddels had. De huid boven mn ogen was de laatste paar jaar zichtbaar meer geworden. Maar zoals wel meer mensen die weten wat ik bedoel, had ik van meer dingen last: plakkende oogleden, niet alles even snel of goed kunnen zien, een zwaar gevoel, make-up die vlekte of simpelweg amper te zien was... maar vooral die vermoeide blik, die me soms letterlijk een moe gevoel gaf (ga maar eens een uur met je ogen voor een kwart dicht zitten; je gaat vanzelf gapen 😂). Kortom: nu echt tijd voor een blepharoplastie, oftewel: een bovenooglidcorrectie. Voor diegenen die hier ook aan denken: de ingreep zelf was vrij snel gedaan (30-45 min), en was eigenlijk redelijk goed te doen. Maar dan laat ik even weg wat bij mij gebeurde en zeer uniek is, begreep ik tijdens en na de ingreep: de lokale verdoving hielp bij mij onvoldoende, waardoor ik meermalen de handelingen voelde, en er bijgespoten moest worden (5x). Yikes! Maar: dit is dus niet hoe het doorgaans gaat (verschil moet er wezen 😏), dus laat je daardoor zeker niet afschrikken. De eerste avond/nacht en de dag erna, waren even geen pretje. Veel zwelling (elk uur koelen), beursheid, paracetamol uitgespeeld, en op je rug moeten slapen (minimaal een week). De tweede volle dag voelde gelukkig al ietsje lichter, en zo werd het elke dag een beetje beter. Maar nog steeds veel koelen en voorzichtig met douchen/aankleden etc. Bukken nemen we ook echt voor lief, kwam ik achter.😄 Na een week mochten de hechtingen eruit, en na twee weken de laatste pleistertjes eraf. De blauwe plekken (🌈) waren na anderhalve week wel echt weg, en de zwelling na drie weken ook voor 95%. We zijn inmiddels... (verder in de comments) Triggerwarning: dit bericht bevat foto's (nr 7-11) van na een ingreep.
Begin november gaf ik mezelf het cadeau waar ik al een paar jaar goed over had nagedacht. Als dochter van m'n vader ben ik al sinds ongeveer m'n 18e blessed met de 'hooded eyes'-genen. Nu heb ik dat heel lang nooit echt een probleem gevonden. Tot ik me een jaar of 3/4 geleden steeds vaker, wanneer ik in de spiegel keek, of een zware dag (of slechte nacht) had gehad en mezelf zag, ging storen aan de vermoeide uitkijk die ik inmiddels had. De huid boven mn ogen was de laatste paar jaar zichtbaar meer geworden. Maar zoals wel meer mensen die weten wat ik bedoel, had ik van meer dingen last: plakkende oogleden, niet alles even snel of goed kunnen zien, een zwaar gevoel, make-up die vlekte of simpelweg amper te zien was... maar vooral die vermoeide blik, die me soms letterlijk een moe gevoel gaf (ga maar eens een uur met je ogen voor een kwart dicht zitten; je gaat vanzelf gapen 😂). Kortom: nu echt tijd voor een blepharoplastie, oftewel: een bovenooglidcorrectie. Voor diegenen die hier ook aan denken: de ingreep zelf was vrij snel gedaan (30-45 min), en was eigenlijk redelijk goed te doen. Maar dan laat ik even weg wat bij mij gebeurde en zeer uniek is, begreep ik tijdens en na de ingreep: de lokale verdoving hielp bij mij onvoldoende, waardoor ik meermalen de handelingen voelde, en er bijgespoten moest worden (5x). Yikes! Maar: dit is dus niet hoe het doorgaans gaat (verschil moet er wezen 😏), dus laat je daardoor zeker niet afschrikken. De eerste avond/nacht en de dag erna, waren even geen pretje. Veel zwelling (elk uur koelen), beursheid, paracetamol uitgespeeld, en op je rug moeten slapen (minimaal een week). De tweede volle dag voelde gelukkig al ietsje lichter, en zo werd het elke dag een beetje beter. Maar nog steeds veel koelen en voorzichtig met douchen/aankleden etc. Bukken nemen we ook echt voor lief, kwam ik achter.😄 Na een week mochten de hechtingen eruit, en na twee weken de laatste pleistertjes eraf. De blauwe plekken (🌈) waren na anderhalve week wel echt weg, en de zwelling na drie weken ook voor 95%. We zijn inmiddels... (verder in de comments) Triggerwarning: dit bericht bevat foto's (nr 7-11) van na een ingreep.
Begin november gaf ik mezelf het cadeau waar ik al een paar jaar goed over had nagedacht. Als dochter van m'n vader ben ik al sinds ongeveer m'n 18e blessed met de 'hooded eyes'-genen. Nu heb ik dat heel lang nooit echt een probleem gevonden. Tot ik me een jaar of 3/4 geleden steeds vaker, wanneer ik in de spiegel keek, of een zware dag (of slechte nacht) had gehad en mezelf zag, ging storen aan de vermoeide uitkijk die ik inmiddels had. De huid boven mn ogen was de laatste paar jaar zichtbaar meer geworden. Maar zoals wel meer mensen die weten wat ik bedoel, had ik van meer dingen last: plakkende oogleden, niet alles even snel of goed kunnen zien, een zwaar gevoel, make-up die vlekte of simpelweg amper te zien was... maar vooral die vermoeide blik, die me soms letterlijk een moe gevoel gaf (ga maar eens een uur met je ogen voor een kwart dicht zitten; je gaat vanzelf gapen 😂). Kortom: nu echt tijd voor een blepharoplastie, oftewel: een bovenooglidcorrectie. Voor diegenen die hier ook aan denken: de ingreep zelf was vrij snel gedaan (30-45 min), en was eigenlijk redelijk goed te doen. Maar dan laat ik even weg wat bij mij gebeurde en zeer uniek is, begreep ik tijdens en na de ingreep: de lokale verdoving hielp bij mij onvoldoende, waardoor ik meermalen de handelingen voelde, en er bijgespoten moest worden (5x). Yikes! Maar: dit is dus niet hoe het doorgaans gaat (verschil moet er wezen 😏), dus laat je daardoor zeker niet afschrikken. De eerste avond/nacht en de dag erna, waren even geen pretje. Veel zwelling (elk uur koelen), beursheid, paracetamol uitgespeeld, en op je rug moeten slapen (minimaal een week). De tweede volle dag voelde gelukkig al ietsje lichter, en zo werd het elke dag een beetje beter. Maar nog steeds veel koelen en voorzichtig met douchen/aankleden etc. Bukken nemen we ook echt voor lief, kwam ik achter.😄 Na een week mochten de hechtingen eruit, en na twee weken de laatste pleistertjes eraf. De blauwe plekken (🌈) waren na anderhalve week wel echt weg, en de zwelling na drie weken ook voor 95%. We zijn inmiddels... (verder in de comments) Triggerwarning: dit bericht bevat foto's (nr 7-11) van na een ingreep.
Begin november gaf ik mezelf het cadeau waar ik al een paar jaar goed over had nagedacht. Als dochter van m'n vader ben ik al sinds ongeveer m'n 18e blessed met de 'hooded eyes'-genen. Nu heb ik dat heel lang nooit echt een probleem gevonden. Tot ik me een jaar of 3/4 geleden steeds vaker, wanneer ik in de spiegel keek, of een zware dag (of slechte nacht) had gehad en mezelf zag, ging storen aan de vermoeide uitkijk die ik inmiddels had. De huid boven mn ogen was de laatste paar jaar zichtbaar meer geworden. Maar zoals wel meer mensen die weten wat ik bedoel, had ik van meer dingen last: plakkende oogleden, niet alles even snel of goed kunnen zien, een zwaar gevoel, make-up die vlekte of simpelweg amper te zien was... maar vooral die vermoeide blik, die me soms letterlijk een moe gevoel gaf (ga maar eens een uur met je ogen voor een kwart dicht zitten; je gaat vanzelf gapen 😂). Kortom: nu echt tijd voor een blepharoplastie, oftewel: een bovenooglidcorrectie. Voor diegenen die hier ook aan denken: de ingreep zelf was vrij snel gedaan (30-45 min), en was eigenlijk redelijk goed te doen. Maar dan laat ik even weg wat bij mij gebeurde en zeer uniek is, begreep ik tijdens en na de ingreep: de lokale verdoving hielp bij mij onvoldoende, waardoor ik meermalen de handelingen voelde, en er bijgespoten moest worden (5x). Yikes! Maar: dit is dus niet hoe het doorgaans gaat (verschil moet er wezen 😏), dus laat je daardoor zeker niet afschrikken. De eerste avond/nacht en de dag erna, waren even geen pretje. Veel zwelling (elk uur koelen), beursheid, paracetamol uitgespeeld, en op je rug moeten slapen (minimaal een week). De tweede volle dag voelde gelukkig al ietsje lichter, en zo werd het elke dag een beetje beter. Maar nog steeds veel koelen en voorzichtig met douchen/aankleden etc. Bukken nemen we ook echt voor lief, kwam ik achter.😄 Na een week mochten de hechtingen eruit, en na twee weken de laatste pleistertjes eraf. De blauwe plekken (🌈) waren na anderhalve week wel echt weg, en de zwelling na drie weken ook voor 95%. We zijn inmiddels... (verder in de comments) Triggerwarning: dit bericht bevat foto's (nr 7-11) van na een ingreep.
Begin november gaf ik mezelf het cadeau waar ik al een paar jaar goed over had nagedacht. Als dochter van m'n vader ben ik al sinds ongeveer m'n 18e blessed met de 'hooded eyes'-genen. Nu heb ik dat heel lang nooit echt een probleem gevonden. Tot ik me een jaar of 3/4 geleden steeds vaker, wanneer ik in de spiegel keek, of een zware dag (of slechte nacht) had gehad en mezelf zag, ging storen aan de vermoeide uitkijk die ik inmiddels had. De huid boven mn ogen was de laatste paar jaar zichtbaar meer geworden. Maar zoals wel meer mensen die weten wat ik bedoel, had ik van meer dingen last: plakkende oogleden, niet alles even snel of goed kunnen zien, een zwaar gevoel, make-up die vlekte of simpelweg amper te zien was... maar vooral die vermoeide blik, die me soms letterlijk een moe gevoel gaf (ga maar eens een uur met je ogen voor een kwart dicht zitten; je gaat vanzelf gapen 😂). Kortom: nu echt tijd voor een blepharoplastie, oftewel: een bovenooglidcorrectie. Voor diegenen die hier ook aan denken: de ingreep zelf was vrij snel gedaan (30-45 min), en was eigenlijk redelijk goed te doen. Maar dan laat ik even weg wat bij mij gebeurde en zeer uniek is, begreep ik tijdens en na de ingreep: de lokale verdoving hielp bij mij onvoldoende, waardoor ik meermalen de handelingen voelde, en er bijgespoten moest worden (5x). Yikes! Maar: dit is dus niet hoe het doorgaans gaat (verschil moet er wezen 😏), dus laat je daardoor zeker niet afschrikken. De eerste avond/nacht en de dag erna, waren even geen pretje. Veel zwelling (elk uur koelen), beursheid, paracetamol uitgespeeld, en op je rug moeten slapen (minimaal een week). De tweede volle dag voelde gelukkig al ietsje lichter, en zo werd het elke dag een beetje beter. Maar nog steeds veel koelen en voorzichtig met douchen/aankleden etc. Bukken nemen we ook echt voor lief, kwam ik achter.😄 Na een week mochten de hechtingen eruit, en na twee weken de laatste pleistertjes eraf. De blauwe plekken (🌈) waren na anderhalve week wel echt weg, en de zwelling na drie weken ook voor 95%. We zijn inmiddels... (verder in de comments) Triggerwarning: dit bericht bevat foto's (nr 7-11) van na een ingreep.
Begin november gaf ik mezelf het cadeau waar ik al een paar jaar goed over had nagedacht. Als dochter van m'n vader ben ik al sinds ongeveer m'n 18e blessed met de 'hooded eyes'-genen. Nu heb ik dat heel lang nooit echt een probleem gevonden. Tot ik me een jaar of 3/4 geleden steeds vaker, wanneer ik in de spiegel keek, of een zware dag (of slechte nacht) had gehad en mezelf zag, ging storen aan de vermoeide uitkijk die ik inmiddels had. De huid boven mn ogen was de laatste paar jaar zichtbaar meer geworden. Maar zoals wel meer mensen die weten wat ik bedoel, had ik van meer dingen last: plakkende oogleden, niet alles even snel of goed kunnen zien, een zwaar gevoel, make-up die vlekte of simpelweg amper te zien was... maar vooral die vermoeide blik, die me soms letterlijk een moe gevoel gaf (ga maar eens een uur met je ogen voor een kwart dicht zitten; je gaat vanzelf gapen 😂). Kortom: nu echt tijd voor een blepharoplastie, oftewel: een bovenooglidcorrectie. Voor diegenen die hier ook aan denken: de ingreep zelf was vrij snel gedaan (30-45 min), en was eigenlijk redelijk goed te doen. Maar dan laat ik even weg wat bij mij gebeurde en zeer uniek is, begreep ik tijdens en na de ingreep: de lokale verdoving hielp bij mij onvoldoende, waardoor ik meermalen de handelingen voelde, en er bijgespoten moest worden (5x). Yikes! Maar: dit is dus niet hoe het doorgaans gaat (verschil moet er wezen 😏), dus laat je daardoor zeker niet afschrikken. De eerste avond/nacht en de dag erna, waren even geen pretje. Veel zwelling (elk uur koelen), beursheid, paracetamol uitgespeeld, en op je rug moeten slapen (minimaal een week). De tweede volle dag voelde gelukkig al ietsje lichter, en zo werd het elke dag een beetje beter. Maar nog steeds veel koelen en voorzichtig met douchen/aankleden etc. Bukken nemen we ook echt voor lief, kwam ik achter.😄 Na een week mochten de hechtingen eruit, en na twee weken de laatste pleistertjes eraf. De blauwe plekken (🌈) waren na anderhalve week wel echt weg, en de zwelling na drie weken ook voor 95%. We zijn inmiddels... (verder in de comments) Triggerwarning: dit bericht bevat foto's (nr 7-11) van na een ingreep.
•
Follow
Begin november gaf ik mezelf het cadeau waar ik al een paar jaar goed over had nagedacht. Als dochter van m'n vader ben ik al sinds ongeveer m'n 18e blessed met de 'hooded eyes'-genen. Nu heb ik dat heel lang nooit echt een probleem gevonden. Tot ik me een jaar of 3/4 geleden steeds vaker, wanneer ik in de spiegel keek, of een zware dag (of slechte nacht) had gehad en mezelf zag, ging storen aan de vermoeide uitkijk die ik inmiddels had. De huid boven mn ogen was de laatste paar jaar zichtbaar meer geworden. Maar zoals wel meer mensen die weten wat ik bedoel, had ik van meer dingen last: plakkende oogleden, niet alles even snel of goed kunnen zien, een zwaar gevoel, make-up die vlekte of simpelweg amper te zien was... maar vooral die vermoeide blik, die me soms letterlijk een moe gevoel gaf (ga maar eens een uur met je ogen voor een kwart dicht zitten; je gaat vanzelf gapen 😂). Kortom: nu echt tijd voor een blepharoplastie, oftewel: een bovenooglidcorrectie. Voor diegenen die hier ook aan denken: de ingreep zelf was vrij snel gedaan (30-45 min), en was eigenlijk redelijk goed te doen. Maar dan laat ik even weg wat bij mij gebeurde en zeer uniek is, begreep ik tijdens en na de ingreep: de lokale verdoving hielp bij mij onvoldoende, waardoor ik meermalen de handelingen voelde, en er bijgespoten moest worden (5x). Yikes! Maar: dit is dus niet hoe het doorgaans gaat (verschil moet er wezen 😏), dus laat je daardoor zeker niet afschrikken. De eerste avond/nacht en de dag erna, waren even geen pretje. Veel zwelling (elk uur koelen), beursheid, paracetamol uitgespeeld, en op je rug moeten slapen (minimaal een week). De tweede volle dag voelde gelukkig al ietsje lichter, en zo werd het elke dag een beetje beter. Maar nog steeds veel koelen en voorzichtig met douchen/aankleden etc. Bukken nemen we ook echt voor lief, kwam ik achter.😄 Na een week mochten de hechtingen eruit, en na twee weken de laatste pleistertjes eraf. De blauwe plekken (🌈) waren na anderhalve week wel echt weg, en de zwelling na drie weken ook voor 95%. We zijn inmiddels... (verder in de comments) Triggerwarning: dit bericht bevat foto's (nr 7-11) van na een ingreep.
1 maand ago
View on Instagram |
6/9
March Monday. 👆🏼
March Monday. 👆🏼
March Monday. 👆🏼
March Monday. 👆🏼
March Monday. 👆🏼
March Monday. 👆🏼
March Monday. 👆🏼
March Monday. 👆🏼
•
Follow
March Monday. 👆🏼
1 maand ago
View on Instagram |
7/9
Ik cheers alvast op een goed weekje, wie doet er mee? 🍷 #proost #slàinte #nazdrowie #moeilijkkijken #nietmeergewendaanzon
Ik cheers alvast op een goed weekje, wie doet er mee? 🍷 #proost #slàinte #nazdrowie #moeilijkkijken #nietmeergewendaanzon
Ik cheers alvast op een goed weekje, wie doet er mee? 🍷 #proost #slàinte #nazdrowie #moeilijkkijken #nietmeergewendaanzon
•
Follow
Ik cheers alvast op een goed weekje, wie doet er mee? 🍷 #proost #slàinte #nazdrowie #moeilijkkijken #nietmeergewendaanzon
1 maand ago
View on Instagram |
8/9
Yes. 🐝💜 #bumblebee #bumblebeebutt #bumblebeetuna #crocus
•
Follow
Yes. 🐝💜 #bumblebee #bumblebeebutt #bumblebeetuna #crocus
1 maand ago
View on Instagram |
9/9
  • Algemene voorwaarden
  • Privacyverklaring

Andrea de Jong Tekst & Fotografie

Copyright © 2026 · Andrea de Jong Tekst & Fotografie

Menu sluiten