Foto: Harold Hulskers

 Foto’s: Fotono Photography

Zeg Ian Clement en er gaat in Nederland bij velen nog niet meteen een belletje rinkelen. Noem Wallace Vanborn en heel wat meer oogjes zullen twinkelen van herkenning. De zanger van het Gentse stonerrock trio laat van zich horen met een solodebuut en geheel eigen sound. Tot en met tien maart staat Clement in het voorprogramma van Trixie Whitley, waarna op achttien maart zijn eerste soloplaat uitkomt, ‘Drawing daggers’, met bijbehorende optredens. Cutting Edge kon niet wachten en ging eens luisteren naar wat Clement – naast keiharde rock – nog meer te bieden heeft.

Compleet met gitarist, bassist, drummer en toetsenist – overigens geen van allen Wallace Vanborn-leden maar een geheel nieuwe formatie – stapt de 26-jarige Gentenaar met gitaar de nog niet erg volle zaal in. Hij trapt af met ‘A boy and a man’. De donkere, bluesrock-achtige track klinkt even mysterieus als meeslepend, wat ook voor de meeste andere nummers vanavond geldt. Met harde, sfeervolle gitaren, een goedbestede bas en Clements lage, vertellende stem – ‘You leave behind… a boy and a man’ – wakkert deze openingstrack onze nieuwsgierigheid nog meer aan.

‘Kissing the claw’ zet het eerie gevoel van ‘A boy and a man’ even voort, maar na het eerste couplet breekt Clements stem open en klinkt een vol en bijna lief refrein, waarna het grimmige sfeertje weer opduikt in het tweede couplet. Dit fenomeen blijkt een rode draad door het hele optreden: we worden in en tussen de tracks door heen en weer geslingerd tussen droevige, soms eenzame donkerte en heldere, emotionele openbaringen, beide muzikaal erg sterk.

Het verhalende, intieme ‘Little knife’ kennen we als de eerste single van het album. Clements zang is onberispelijk zuiver gedurende het hele optreden, maar komt extra goed tot zijn recht in dit zachtere, kleine epistel, dat hier en daar wat weg heeft van de wat minder bekende Stereophonics tracks.

‘The explorer’ is als een ontdekkingsreis gegoten in muziek. Zo klinkt een roadtrip, met meeslepende gitaren en obstakels en verrassingen onderweg. Wanneer ‘The great escape’ wordt ingezet, doet het ons qua sound en sfeer een beetje denken aan Creed en 3 Doors Down, al heeft ook dit nummer een geheel eigen geluid.  ‘The last overhaul’ vult zachtjes de zaal met akoestisch gitaar en driekoppig gezang, maar al snel zwellen de gitaren, drums en effecten aan en warmt Clement ons op voor ‘Hidin’, een meer klassiek rocknummer, dat staat als een huis en het publiek voor de zoveelste maal laat dansen. De zanger en zijn mannen sluiten de show af met het mellow, bijna Massive Attack aandoende ‘The hammer and the nail’, dat ons overtuigd en met een glimlach achterlaat.

Clements nieuwe repertoire in concertvorm klinkt harder dan we ons (wellicht onterecht) hadden voorgesteld. En dat is even ontgoochelend als prettig. Misschien komt het omdat we van tevoren konden lezen dat Ian Clement met zijn solo-optreden zijn andere kant laat horen met een ingetogen, intiem en soms donker geluid. Al stond zijn microfoon net iets te zacht, waardoor zijn stem af en toe wat wegviel tussen de gitaren, erg lekker klonk het wel. Tijdens zijn tour speelt Clement zijn nummers de ene avond alleen, de andere met voltallige band. Wij hadden deze versie in elk geval niet willen missen.

Na de optredens met Trixie Whitley, toert Clement afwisselend met zijn solo-act en met rockband Wallace Vanborn, onder andere door Nederland, België en Duitsland.

Facebook.com/ianclementofficial

Andrea De Jong
© Cutting Edge – 3 maart 2013

Voor Ian Clement, zanger van de Gentse stonerrockband Wallace Vanborn, is het tijd voor een nieuwe stap. Niet dat hij zijn band verlaat, maar deze muzikant wil met zijn solodebuut laten zien wat hij nog meer kan. Tot en met tien maart staat Ian in het voorprogramma van Trixie Whitley en op achttien maart verschijnt zijn eerste soloplaat. Tijd voor een babbel.

Foto: Fotono Photography

CE: Ian, in Nederland kennen we jou vooral als zanger van je rockband Wallace Vanborn. Nu sta je als soloartiest op het podium, met een heel andere stijl. Vertel eens: wie is Ian Clement en wat doet hij?

‘Van mij kun je zeggen dat ik graag rond de mazen van het net dans: ik doe graag een beetje van alles. Dat heeft misschien tot gevolg dat het nogal moeilijk is mij of mijn stijl in een hokje te plaatsen. Oorspronkelijk ben ik met muziek maken begonnen om de zin van oerkracht, iets wat eruit moest. En ik wilde gewoon hard en luid muziek maken. Daar begon het dan ook mee: stonerrock, met de eerste twee platen van Wallace Vanborn.’

‘Tussendoor ben ik toen naar van alles en nog wat gaan luisteren, nieuwe werelden gaan ontdekken. Zo kreeg ik zin om allerlei nieuwe dingen te doen. Ik ben niet echt bezig met een idee hoe ik mezelf moet gaan voorstellen of hoe ik overkom, het idee van het aanbieden van een product zogezegd, maar eerder… Muziek is iets wat gedeeld wordt door iedereen, dat op elk moment weer anders is. Je kunt naar een plaat luisteren, maar als je dat nummer live hoort, is het een heel andere beleving. Zelf wil ik ook zo zijn, van alles een beetje en elke keer anders.’

CE: Dus geen vast genre voor jou?

‘Zeker niet. Met de nieuwe plaat die komt, duikt de term singer-songwriter al op, want ja, het beestje moet een naam hebben. Maar het gaat mij echt om het scheppen van sfeer en werelden en experiment. Deze plaat is wat intiemer en wat donkerder, maar de volgende plaat: weet ik veel? Ik zie wel waar ik dan zin in heb.’

CE: Had je ook gewoon zin om een solocarrière te starten?

‘Ja. Er kwamen al spontaan nummers, toen we vorig jaar met Wallace Vanborn in Mechelen in de studio zaten met de Canadese producer David Bottrill. En tussen de vocals door was ik ook al bezig met akoestische muziek. Mensen doen dat niet genoeg, afstand nemen van waar ze mee bezig zijn en eventjes een andere tak opzoeken. Je krijgt veel meer nuance in je werk, als je je soms afvraagt waar je op dat ene moment zin in hebt en het ook gaat doen.’

CE: Is het heel anders, niet met een band optreden, maar als solo act?

‘Jazeker. Tijdens deze tour danst het van een full band bezetting die vanavond mee is, naar het echt alleen spelen. Want dat doe ik ook en is een heel andere ervaring. Waar ik oorspronkelijk harde rock speel, met een hoekige, strakke manier van muziek maken, stap ik nu meer over naar het verhalende van muziek. En als je daarbij een hele band om je heen hebt, schep je samen gemakkelijker sfeer. Je duwt en trekt wat en beslist samen wat er gebeurt. Maar als je dat alleen doet… Het is echt een beetje face your fears, helemaal alleen die sfeer van je verhaal proberen op te wekken. Maar het is heel leerzaam. Ik merk, nu ik al vijf keer alleen heb gespeeld, dat het steeds beter gaat. Als ik de cadans en de dynamiek in mezelf goed voel, speelt het publiek daarop in en luistert stil en aandachtig.’

CE: Waarom heb je nu gekozen voor een wat warmer geluid?

‘Ik probeer mijn instinct zo goed mogelijk te volgen en er niet te veel over na te denken. Het idee te maken waar je hart ligt en te luisteren naar wat er uit jezelf komt. Als je een gitaar vastpakt, kun je daar ook op een heel andere manier op gaan spelen, hetzelfde geldt voor toetsen. Het leukste aan muziek vind ik, is jezelf een beetje duwen en jezelf ook uitdagen om iets nieuws te zoeken.’

CE: De vergelijking Jekyll en Hyde wordt veel gemaakt als je Wallace Vanborn en Ian Clement naast elkaar zet. Voel je jezelf ook zo?

‘Een soort split personality? Geen idee. Ik vind sowieso niet dat als je een bepaald genre speelt, dat je dan ook bent zoals dat genre. Ik hang bijvoorbeeld niet dagelijks aan de gasfles omdat ik in een stonerrockband speel. Daar heeft het niets mee te maken. Het gaat erom dat je puur je instinct volgt, ziet wat er uit komt en niet bang bent.’

CE: Achttien maart komt je solodebuutalbum ‘Drawing daggers’ uit. Zenuwachtig?

(resoluut) ‘Nee. Nee, want ik ben zelf heel tevreden over de plaat. De productie heeft ook echt het verhalende gekregen dat de nummers zelf hebben. Met Wallace Vanborn werkten we samen met de grote producer David Bottrill aan onze tweede plaat (‘Lions, liars, guns and God’, red.). Dat album is heel hifi, heel strak en upfront gemixt, vrij agressief. Voor ‘Drawing daggers’ is heel veel tijd genomen, zes maanden in de studio en een paar maanden mixen. Dat is heel lang, maar we hadden geen haast. En omdat de plaat er voor mij al lang is, is het nu een beetje herontdekken, maar dan live. Maar ik ken de nummers ondertussen door en door en ik ben niet bang. We zullen zien!’

CE: Waarom de titel, ‘Drawing daggers’?

‘Sowieso: het slijpen van het zwaard, het trekken van het mes. Het nieuwe begin. Het eerste nummer op de plaat, ‘The explorer’, gaat over ontdekken, zoals eigenlijk het grote thema van het album is: de ontdekkingsreis… Van het muzikale leven.’

CE: De eerste single van het album, ‘Little knife’, kwam in december al uit. In februari konden we luisteren naar de tweede: ‘Interview’. Van ‘Interview’ is moeilijk te zeggen waar het nummer precies over gaat. Zit er een bepaalde boodschap in?

‘Ja en nee. ‘Interview’ gaat over de oude grijsaard die niet noodzakelijk het leven beu is, maar denkt te weten wat het leven te bieden heeft en daardoor eerder negatief naar het leven kijkt dan positief. ‘Ik heb alles al gezien, dus ik ben wel klaar.’ Maar dat blijkt dan toch weer anders te liggen. Hij denkt dat hij alles weet, maar eigenlijk weet ik het niet. Niemand weet het.’

CE: Wil je het liefst dat mensen je teksten direct begrijpen? Of juist niet?

‘Wat ik het mooiste vind, zowel tekstueel als visueel, zijn verhalen waar je zelf je eigen ervaringen in kunt zoeken. Daarmee wil ik niet zeggen dat alles goed is, omdat iedereen zijn eigen draai eraan kan geven, want er moet wel iets gezegd worden. Ik heb ook zin om echt iets te zeggen. Maar ik vind het mooi als mensen zelf een beetje gaan nadenken over wat ze erin terughoren of voelen. Want daar draait het om: wat jij erbij voelt. Ik wil gewoon muziek maken en als je zin hebt, mag je meegenieten.’

CE: Zijn je teksten autobiografisch?

‘Ja en nee. Sommige nummers zijn voor mij concreter dan andere. De manier waarop ik schrijf is voor mezelf soms ook moeilijk, omdat ik net als iedereen probeer te ontdekken wat ik bedoel. Sommige stukken tekst vallen voor mij pas later op hun plek, of veranderen voor mij ook. Dan vraag je je af: wat wilde ik hier nu eigenlijk zeggen? Veel dingen zijn dan inmiddels alweer veranderd.’

CE: Er werken heel wat grote namen mee aan ‘Drawing daggers’, onder wie Karel de Backer (Novastar) en Jon Birdsong (Beck). Zijn er nummers op het album die heel anders klinken dan de rest door zo’n samenwerking?

‘Nou, er zijn zo’n drie nummers waarop Lara Chedraoui van Intergalactic Lovers meezingt. Ik heb Lara leren kennen toen ik hun debuutplaat mixte. Ik mocht toen ook een nummer op hun album meezingen, wat heel tof was. En omdat ik vind dat Lara zo’n mooi, warm en zalvend stemgeluid heeft, wilde ik haar heel graag op mijn plaat hebben.’

CE: Is er ook een plek op het album voor je Wallace Vanborn bandleden?

‘Oorspronkelijk ben ik de studio in gedoken samen met Sylvester (Vanborn, red.), de drummer van Wallace Vanborn, maar al snel merkte ik dat de dynamiek waarmee wij speelden, dezelfde dynamiek was waarmee wij al jaren spelen. En dat ligt niet aan hem of mij, dat zit hem in de jarenlange ervaring die je samen hebt. Je speelt niet ineens anders dan altijd. Dus dat ging niet heel goed en dat is spijtig, maar om te werken aan wat ik dus meer wilde gaan doen, heb ik andere mensen gekozen.’

CE: Je bent nu aan het toeren als solo act, in maart, april en mei weer met WV. Hoe ga je dat doen wanneer in maart je album uitkomt?

‘Alles door elkaar. Ik denk dat ik solo ga spelen, solo met de bezetting van vanavond en dan dus met Wallace Vanborn optreed. Wordt lekker druk, maar ik ben er klaar voor. Heb toch niets beters te doen (lacht).’

CE: Wat nu als je solo zo succesvol wordt, dat al je tijd daaraan op gaat. Zou je ooit overwegen te stoppen met Wallace Vanborn?

‘Dat kan ik nu nog niet zeggen. Ik móet niets. Ik heb wel een manager, maar ik ben mijn eigen baas en heb controle over mijn projecten. Dus het is niet omdat iets ineens mainstream succes zou hebben, dat ik daarom minder zin zou hebben om mijn instinct te volgen. Want daar komt het echt op neer, daar ga ik niet van afwijken. Misschien dat het ooit gebeurt, maar momenteel heb ik heel veel zin om zoveel mogelijk gekke en nieuwe dingen te doen. De volgende plaat wordt ook weer iets heel anders.’

CE: Heb je al concrete plannen voor na de release van je album en je tour(s)? Weer schrijven?

‘Ik heb altijd plannen. Er zijn nog zo veel leuke samenwerkingen die ik wil aangaan. Ik heb bijvoorbeeld eens een nummer gemaakt met Torre Florim van De Staat, was heel tof. Zulke samenwerkingen en projecten vind ik altijd erg leuk om te doen. En wat schrijven betreft: ik heb altijd nummers af. Er is ook heel wat nieuw Wallace Vanborn materiaal. Ook weer met wat stappen in andere, nieuwe richtingen, dus… We blijven bezig. En het gaat goed, ik kan vooruit. Wereldfaam… Tja.’

Ian Clement is nog tot en met tien maart te bekijken in het voorprogramma van Trixie Whitley. In maart, april en mei 2013 toert hij afwisselend met zijn solo-act en met rockband Wallace Vanborn, onder andere door Nederland, België en Duitsland.

http://www.facebook.com/ianclementofficial

Foto: Fotono Photography

Op het podium van Tivoli Oudegracht prijkt fier een enkele microfoon in het sfeervolle licht van de zaal, op een wat vaal kleed dat onbetwistbaar ontelbare venues gezien heeft. Uit de schaduw ontwaren we de lange, rode haren van voorprogramma Stu Larsen en als de eerste akoestische gitaarnoten klinken, weten we: dit wordt een avond op reis met Stu Larsen en Passenger (Mike Rosenberg). De Australische Larsen met zijn vagebondachtige voorkomen weet het publiek te boeien, maar een beetje rumoerig blijft het wel. Met warm stemgeluid zingt hij onder andere ‘Cocoon’ en ‘Paper sails’. Wanneer hij Coldplay’s ‘Fix you’ inzet, houden we even ons hart vast. Maar Larsens loepzuivere versie van het breekbare nummer komt hard binnen en ontroert. Met een hard applaus verlaat hij het podium.

Wanneer Passenger onder luid geschreeuw opkomt, is meteen duidelijk dat de twaalfhonderd, veelal jonge fans, toch echt voor deze 28-jarige troubadour gekomen zijn. Nadat hij met gitaar om zegt dat dit de grootste zaal is waar hij tot nu toe als eenkoppig Passenger heeft gespeeld en het eerste nummer van de avond inleidt, daalt een stilte in de zaal neer. Het zachte en overpeinzende ‘David’, over een man die in een hostel zijn levensverhaal keer op keer aan Mike vertelde, is een typisch reisverhaal, zoals zoveel van zijn muziek. Het publiek is muisstil, iets waar hij na veel nummers zijn dank over uitspreekt. De woorden ‘That was fucking amazing’ galmen nog dagen na in Tivoli.

De nuchtere jongen uit Brighton is na tien jaar keihard werken zichtbaar dankbaar voor zijn succes met het album ‘All the little lights’. En dat Mike niet vies is van een goede, sarcastische grap en een gezonde dosis zelfspot, wordt al vóór het eerste nummer duidelijk wanneer hij zijn bewondering voor de stad Utrecht uitdrukt in: ‘Het is net een klein Amsterdam. Oh, oeps, zei ik iets verkeerd? Ach, ik maak vanavond in een klap twaalfhonderd vrienden.’

Als ‘Life’s for the living’ wordt ingezet vraagt Mike iedereen met het refrein mee te zingen en zingt hij het even netjes voor. Dan weer vraagt hij om absolute stilte, omdat het volgende nummer ‘I see love’ volledig akoestisch moet zijn. Het ontzettend kwetsbare liedje klinkt luidkeels en met voetgestamp door de nu ineens toch grote zaal. Indrukwekkend en klein. Zo wordt de avond een afwisseling van meezingen op ook singles ‘Let her go’ en ‘Holes’ en complete stilte, van klappen en op zijn hardst meezingen, ‘alsof jullie nog nooit zo dronken waren als nu’, op het licht sarcastische ‘I hate’. Naast zijn eigen nummers komen ook twee van Passengers grootste helden voorbij in de vorm van Simon and Garfunkels ‘Sound of silence’. En ‘Eye of the tiger’ wordt ingezet, dat op akoestisch gitaar en met zachte stem een compleet nieuwe sound krijgt. Alle tracks, zo ook ‘Bullets’, ‘Circles’ en het intense ‘27’, over altijd blijven gaan voor je droom, krijgen extra lading, omdat je weet dat de schrijver heilig gelooft in de woorden.

Ons voorgevoel over de avond is flink overtroffen; Mike Rosenberg neemt ons mee op reis met zijn liedjes en zingt en speelt in zijn eentje, alsof er een voltallige band staat. Tijdens de toegift komt Stu Larsen weer op, om samen het lieflijke ‘Hearts’ te zingen en als afsluiter zingt Passenger zijn nieuwe single ‘Holes’, dat de rest van de avond in ons hoofd blijft klinken.

Andrea De Jong
© Cutting Edge – 6 februari 2013

Voor Cutting Edge interviewde ik Mike Rosenberg (Passenger).

Passenger gaat als een trein en op dinsdag 5 februari 2013 stond mister Mike Rosenberg met zijn gitaar in een uitverkocht Tivoli Utrecht. Van Gigz Promotions het verzoek om de man achter het knallende album ‘All the little lights’ en singles ‘Let her go’ en ‘Holes’ vooraf te interviewen. Daarop hadden wij natuurlijk maar één antwoord: gaarne.

Foto: Fotono Photography

Carice van Houten, ‘See you on the ice’

Since 1984, Fazzini has sung, played and produced his experimental music as a solo artist and as part of A Small Good Thing. Known to use electronic and acoustic instruments, both narratives and singing and uncomfortable combinations over recognition, these two new tracks are rather surprising. This review is as experimental as Fazzini’s music usually is, more interpretation than facts. Firstly, Castle On Wheels.

A British boy tells the story about two little dogs going out for a walk in windy weather. He seems to be quoting the rhyming lines by heart. Castle On Wheels starts out playful with this little tale, leaving you thinking about these two dogs being blown away into the purple, cloudy sky, like an All Dogs Go To Heaven image. Then a guitar starts, rather loudly, intruding.

It took a while before I thought of the male voice that starts pointing out his castle on wheels, to very likely be a version of the boy in the beginning. All grown up now, wanting to say what’s on his troubled mind. Not too sure about all he’s on about, though ‘pieces of you all over the floor’ gives food for thought.

The fantasy image you might have just had, of dogs flying about in the purple, cloud covered sky, changes into a rather eerie one, where the poor barking sods are now seen through a window from inside an immense castle on wheels, on top of the cotton clouds. A man sitting in a corner, staring through the window, ignoring whatever is ‘on the floor’ behind him. As long as he’s safe in his castle on wheels and he can dream away, minding the clouds, he won’t have to face what will tear him apart. Though the lyrics are not easy to understand, it’s not hard to figure out what the wheels are for.

Then there is Essence, which starts off with a soothing, clear acoustic guitar, like a lullaby. Along the way the notes get more complex and higher, with a hint of voice here and there, though still playing the simplest tune, note after note. Needless to say and quite corny, Essence touches a nerve and makes me think of new beginnings.

As I mentioned before, both these tracks are not too experimental, something Fazzini is known to be. As you listen to Essence, you are somehow reassured its comfortable melody will finish like you expect it to. Makes you feel like a little child at Christmas, completely in your element. And when the Dr. Seuss like lyrics dawn on you, you are 8 years old again and you understand the world. It is time for bed and elephant dreams.

Words tumble and fall
and sometimes they have no meaning at all.
Greys to browns, verbs to nouns
And elephants happily blend

I cannot shake one thought about these two tracks. Although both are influenced by children and their fantasy world, one song could be meant for children’s ears, the other is definitely a story for the inner child in grown-ups. Seems to me this double A side record hás an A and a B side after all.

Weirdomusic.com
Buy “Castle on Wheels” from Juno Records
Tom Fazzini @ Facebook
Tom Fazzini @ MySpace